|
باش برای خدا تا زندگی برای تو باشه!!! یادمان نرود : هرچیز که در جستن آنی ، آنی
| ||
|
دوستت دارمها را نگه میداری برای روز مبادا، دلم تنگ شدهها را، عاشقتمها را... این جملهها را که ارزشمندند الکی خرج کسی نمیکنی! باید آدمش پیدا شود! باید همان لحظه از خودت مطمئن باشی و باید بدانی که فردا، از امروز گفتنش پشیمان نخواهی شد! سِنت که بالا میرود کلی دوستت دارم پیشت مانده، کلی دلم تنگ شده و عاشقتم مانده که خرج کسی نکردهای و روی هم تلنبار شدهاند! فرصت نداری صندوقت را خالی کنی.! صندوقت سنگین شده و نمیتوانی با خودت بِکشیاش... شروع میکنی به خرج کردنشان! توی میهمانی اگر نگاهت کرد اگر نگاهش را دوست داشتی توی رقص اگر پابهپایت آمد اگر هوایت را داشت اگر با تو ترانه را به صدای بلند خواند توی جلسه اگر حرفی را گفت که حرف تو بود اگر استدلالی کرد که تکانت داد در سفر اگر شوخ و شنگ بود اگر مدام به خندهات انداخت و اگر منظرههای قشنگ را نشانت داد برای یکی یک دوستت دارم خرج میکنی برا ی یکی یک دلم برایت تنگ میشود خرج میکنی! یک چقدر زیبایی یک با من میمانی؟ بعد میبینی آدمها فاصله میگیرند متهمت میکنند به هیزی... به مخزدن به اعتماد آدمها! سواستفاده کردن به پیری و معرکهگیری... اما بگذار به سن تو برسند! بگذار صندوقچهشان لبریز شود آنوقت حال امروز تو را میفهمند بدون اینکه تو را به یاد بیاورند غریب است دوست داشتن. و عجیب تر از آن است دوست داشته شدن... وقتی میدانیم کسی با جان و دل دوستمان دارد ... و نفسها و صدا و نگاهمان در روح و جانش ریشه دوانده؛ به بازیش میگیریم هر چه او عاشقتر، ما سرخوشتر، هر چه او دل نازکتر، ما بی رحم تر. تقصیر از ما نیست؛ تمامیِ قصه هایِ عاشقانه، اینگونه به گوشمان خوانده شدهاند
[ ۱۳۸٩/۱٢/۱٠ ] [ ٧:۳۱ ق.ظ ] [ الــهــام ]
[ ۱۳۸٩/۱٢/۸ ] [ ۸:٢٤ ب.ظ ] [ الــهــام ]
منبع : http://www.2del.com [ ۱۳۸٩/۱٢/۸ ] [ ۸:٢۱ ب.ظ ] [ الــهــام ]
روی نیمکت پارک نشسته بود و به لباسهای کهنه فرزندش و تفاوت او با بچه های دیگر نگاه میکرد، ماشین گران قیمتی جلو پارک ایستاد و مرد شیک پوشی از آن پیاده شد و با احترام در ماشین را برای همسرش که پسرکی در آغوش داشت باز کرد. با حسرت به آنها نگاه کرد و از ته دل آه کشید. آنها کودک را روی تاب گذاشتند. خدایا! چه می دید! پسرک عقب مانده ذهنی بود. با نگاه به جستجوی فرزندش پرداخت، او را یافت که با شادی از پله های سرسره بالا می رفت. چشمانش را بست و از ته دل خدا را شکر کرد [ ۱۳۸٩/۱٢/٦ ] [ ۸:٥۳ ب.ظ ] [ الــهــام ]
وقتی ندانیم که ـ دقیقاً ـ به کجا داریم میرویم، باور کنید که ـ هیچ وقت ـ به هیچ کجا نمیتوانیم رسید. [ ۱۳۸٩/۱٢/٤ ] [ ۱٢:۱٤ ق.ظ ] [ الــهــام ]
|
درباره وبلاگ  گاهی بسیار آرام و کم حرف می شوم! و گاهی چون موجی پر خروش میگردم! در کل آدم احساسی هستم اما سعی میکنم احساسم را در چارچوب عقل و منطق کنترل کنم.
امکانات وب 
| |
| [ طراحی : ایران اسکین ] [ Weblog Themes By : iran skin ] | ||
